விதி சூட்டிய திலகம்

ருத்ரபுரம். பெயரிலேயே ஒரு உக்கிரம் தகிக்கும் அந்த ஊர், விடியற்காலையின் பனிப்புகாரில் ஒரு பழங்காலத்துச் சிறைச்சாலையைப் போலக் காட்சியளித்தது. அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே அந்த ஊர் விழித்துக்கொண்டாலும், அந்த விழிப்புணர்வில் ஒருவிதமான இறுக்கமே குடி கொண்டிருந்தது. தெருக்களில் மிதிப்பவர்களின் பாதங்கள் கூட சத்தம் எழுப்ப அஞ்சின. இடுப்பில் கனத்த செம்பு மற்றும் பிளாஸ்டிக் குடங்களைச் சுமந்தபடி, பெண்கள் நிழல்களைப் போல நகர்ந்து கொண்டிருந்தனர். எவர் கண்ணும் தரைப்பாவத்தை விட்டு அகலவில்லை. அங்கே மௌனம் என்பது ஒரு