காரிருள் காரிகை..!

கரும்பச்சை இலைகளைத் திசையெங்கும் எறிந்து, பரந்து விரிந்திருந்த அரச மரத்தின் அடியில் பிரக்ஞை இன்றித் தளர்வாய் அமர்ந்திருந்தாள் அஸ்வதி. ஒருகாலத்தில் மனதிற்கு இதமளித்ததும் இதே மரம் தான்; இன்று மனதின் ரணத்தை அதிகரிப்பதும் இதே இடம் தான். இன்று நேற்றல்ல; இருபத்தியொரு வருட பழக்கம் இந்த மரத்துடன் அவளுக்கு. உண்ண, உறங்க, விளையாட, படிக்க என அன்றாட வாழ்வின் ஆத்மார்த்தமான பகுதியாகவே மாறிப்போன இவ்விடத்தில் அவளது பற்றுதலை உணர்ந்தாலேயன்றி சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது. அதற்கு முதன்மைக் காரணம் அவளின்...