கிராமத்துக் கதை..பிணந்தூக்கி...

பிணந்தூக்கி...

மாலை நேரத்துச் சூரியன் செவ்வானத்தில் கரைந்துகொண்டிருந்தது. காற்றில் சுடுகாட்டுப் புகையின் வாடையும், சுற்றியிருந்த கள்ளிச்செடிகளின் வறண்ட வாசமும் கலந்திருந்தன. முத்தனும் மாரியும் பாடையைச் சுமந்து வந்து, சுடுகாட்டு ஆலமரத்தடியில் இறக்கி வைத்தனர். இருவரின் உடம்பிலும் வியர்வை வழிந்தோடியது.

​மாரி தன் துண்டால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டே, தழுதழுத்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான்.
​"மனசே பக்பக்குன்னு இருக்கு முத்தையா... அந்தப் புள்ளையோட அம்மா அழுத சத்தம் இன்னும் என் காதுக்குள்ளயே