குழலியின் அரக்கன்

சோலையூத்து கிராமத்தின் பசுமை போர்த்திய அந்த மாலைப் பொழுது, கண்ணம்மாவின் மனதைப் போலவே அமைதியாக இருந்தது.

தன் கணவர் மறைந்த பிறகு, இந்த மண்ணையே தன் உயிர் மூச்சாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வரும் கண்ணம்மா, வாடி நிற்கும் பயிர்களுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதை ஒரு தவமாகவே செய்து வந்தாள்.

​திடீரென, அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு தெய்வீக மணம்—விபூதி மணம்—காற்றைச் சுழற்றி அடித்தது. அது சாதாரண வாசனை அல்ல; ஒருவிதமான சிலிர்ப்பை உண்டாக்கும் அதீத சக்தி கொண்ட மணம்.

அந்த வாசனையை உணரும்போது கண்ணம்மாவின் மனது ஒரு ஆழ்ந்த அ

...