காலங்கள் தாண்டிய தேடல்

காலை எட்டு முப்பது. சென்னையின் புகழ்பெற்ற அந்தத் தன்னாட்சிக் கல்லூரியின் நுழைவாயிலைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தாள் நிகதி.

அவள் காலடி எடுத்து வைத்தவுடனேயே, அவளைச் சுற்றியிருந்த காற்றில் ஒருவித நடுக்கம் பரவியது போலிருந்தது. நேர்த்தியாகக் கட்டிய பருத்திச் சேலை, கலைந்துவிடாத கொண்டை, கையில் சில புத்தகங்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முகத்தில் இருக்கும் அந்த அசைக்க முடியாத விறைப்பு: இவைதான் இருபத்தி ஏழு வயதே ஆன நிகதியின் அடையாளம். அவளது இந்த அதீத ஒழுக்கமும், யாருடனும் ஒட்டாத குணமும் அவளைப் பேராசிரியர்கள்

...