உணவே உயிர்

அதிகாலை ஐந்து மணி. ஊரே இன்னும் முழுசாக விழித்திருக்கவில்லை. ஆனால் நிலவழகியின் சமையலறை மட்டும் அப்போதே விழித்திருந்தது. மண்பானையின் மூடியைத் திறந்தவுடன் மெதுவாக மேலே எழுந்த நீராவியோடு சேர்ந்து ஒரு பழக்கப்பட்ட வாசனையும் அவள் முகத்தில் வந்து மோதியது. அதை முகர்ந்ததும் நிலவழகியின் உதட்டில் தானாக ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்தது. “இதுதான்… இந்த வாசனைதான் திரும்பவும் நம்ம வீடுகளுக்குள்ள வரணும்…” தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டவள் மரக்கரண்டியால் பானைக்குள் இருந்த கம்பை மெதுவாகக் கிளறினாள். அவளுடைய சமையலறை...