உசிரே… என் உசிரே

About

அரணாக வந்தவன் அவள் அன்பில் வீழ்ந்தான்,
அச்சத்தில் நின்றவள் அவன் நெஞ்சில் வாழ்ந்தாள்;
முரட்டுச் சிங்கத்தின் கோபம் உலகை வென்றாலும்,
மான்விழிப் பார்வையில் அவன் மனம் சரிந்ததே!
கண்ணீரைத் துடைக்கக் கடலையும் கடந்தான்,
காயத்தை ஆற்றிட அவள் மடியைத் தந்தாள்;
ஆயுதம் பேசிய கரங்கள் அன்பை ஏந்தின,
அவளது கனவுகள் அவன் சிறகில் பறந்தன;
இரண்டு இதயங்கள் ஓர் உயிராக இணைந்து,
“உசிரே… என் உசிரே!” எனக் காதல் பாடின!

அதிகாலை நேரம். இருள் இன்னும் முழுமையாக விலகாத அந்த வேளையில், முக்கடல்கள் சங்கமிக்கும் கன்னியாகுமரியின் கடற்கரை மெல்லிய பனிமூட்டத்தால் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. வங்காள விரிகுடா, அரபிக்கடல், இந்தியப் பெருங்கடல் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றோடொன்று கலக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான அழகைக் காண தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அங்கே கூடுவார்கள். ஆனால் அந்த அதிகாலைப் பொழுதில் அலைகளின் ஓசையையும் கடற்பறவைகளின் சிறகசைப்பையும் தவிர வேறு எந்த ஆரவாரமும் இல்லை. விவேகானந்தர் பாறையும், விண்ணைத் தொடுவதுபோல் கம்பீரமாக நின்ற...